Legend 4

Anonim

admin — Fri, 31 Jul 2009 13:33:44 +0000

W końcu i polscy ascii makerzy dochrapali się
swojego własnego zina. Wszystko zasługą dzielnie
przodującego Klubu Anonimowych Azkoholikuf,
którzy postanowili ożywić nieco, nieukrywajmy,
dogorywającą już powoli ascii scenę.

Gdy dowiedziałem się, że Anonima składał ten
sam   koder   który kodował ostatnie numery
Measure to mimowolnie zakląłem siarczyście
pod nosem pomny jeszcze niesamowitych wrażeń
jakie dostarczały mi próby odpalenia tamtego
zina. Na szczęście obawy okazały się tym razem
zupełnie niepotrzebne, bo nie dość że Anonim
wystartował   na moim sprzęcie bez żadnego
zgrzytu to i w trakcie późniejszej pracy nie
sprawiał najmniejszych problemów. Widać Borlot
poprawił   to   i owo w swoim engine albo
zwyczajnie miałem tym razem więcej szczęścia.

Jak to wygląda? Na dobry początek wita nas
zupełnie niezły coverek autorstwa duetu Mantra
& Zero. Panele jak na tematykę zina przystało
są w ansi. Może nie znam się za bardzo, ale
wydają się jakieś takie bez pierdu i w
ogóle… całe zielone. Nie jest to na pewno
szczyt tego co można by wycisnąć z ansi. Kto
nie wierzy niech rozejrzy się nieco i
skombinuje sobie jakiś zachodni magazyn o tej
samej tematyce.

Jako że maniakalnym fascynatem ascii-artu nie
jestem to i niezbyt mnie zaciekawiły opisy
ascii packów i poszczególnych prac w nich
zamieszczonych (dodajmy, że dosyć stronnicze).
Już   znacznie ciekawsze były opinie kilku
rodzimych i zagranicznych ascii makerów na
temat ichnich grup i packów. Najciekawsze są
chyba wywiady, jest ich bodaj trzy i jak
zawsze przyjemnie poczytać co też ludzie mają
do powiedzenia na te same utarte pytania.
Kolejny    dział   przy   którym   warto   się
zatrzymać to tutoriale - coś dla młodych
adeptów   ascii sztuki. Kilka z nich jest
tłumaczeniem   zagranicznych   tekstów. Dobra
rzecz, szczególnie dla tych którzy zamierzają
w przyszłości sami spróbować swych sił w tym
fachu.

Samych artykułów nie jest wiele. Jak pisze
Podo we wstępniaku, chłopaki chcieli zebrać
około 250kb tekstu. I chyba się udało, nie
sprawdzałem. W każdym bądź razie jak na
pierwszy numer i jak na tak monotematycznego
zina to jest to wynik więcej niż przyzwoity.

Umilać nam czytanie ma jedna z trzech
muzyczek. Najlepsza wydaje się być ta której
autorem jest Ojciec/CSD. Szybko wpada w ucho.
Miłym dodatkiem jest galeria - parę starszych
graf nieocenionego Mantry i zdjęcia kilku guru
ascii światka

Dobrze zapowiadający się magazyn, choć grono
odbiorców jest dosyć wąskie (tymsamym trudniej
będzie o support). Zin zasadniczo nie ma jako
takich wad, no może poza jedną… Rozumiem, że
pełen luz i specyficzny klimat, ale
przestrzeganie zasad ortografii, chociażby w
podstawowym zakresie na pewno by nie
zaszkodziło. Polskich czcionek też można by
zacząć używać. Chociaż to ostatnie to już
może nie, bo od drugiego numeru Anonim ma być
wydawany po angielsku. Mi osobiście pomysł ten
się podoba, bo to że polska art scena jest
zbyt nieliczna to prawda powszechnie znana.

Frey / Addict

Review, czyli rzut okiem…

admin — Fri, 31 Jul 2009 13:33:09 +0000

Witam po raz kolejny, jest raczej późno
chyba mój ostatni artek, tym razem duch chce
więcej, ale ciało już nie może. Będzie to
kolejny review, spojrzenie na kilka starszych
produkcji rodzimych i zagranicznych. Dość
subiektywny jest dziś dobór tytułów, klucz
jest jeden prodki niekoniecznie znane.
Niekoniecznie zabijające, ale podobające się
mnie.

Przygrywać nam będzie: Bathory “Jubileum” vol. 2

“I scream for sight and fight against torment
and dread”

“Raise the dead” Bathory

Nie patrzcie na cytaty, ja już i tak nie wiem
co piszę. Przejdźmy do pierwszej pozycji czyli
demka grupy Exmortis. Pierwsze jakie mam na
dysku to “Amphetamine” z Próby Generalnej 1996
czyli chyba z drugiej edycji. Wszystko zamyka
się    w   trzech   xywach:   Avran,   Orion i
ClifordM. Player niestety tylko GUSowy, więc
nie powiem nic o muzyce. Efekty: jest trochę
3d, jakieś texturowane phongi, parę innych
efektów coś jak plaines tylko że to nie
plaines :) voxel space. Demko jest krótkie,
ale dzięki temu nie ma dłużyzn. Demo “z
klimatem” mam dość specyficzne odczucia w/g
mnie ukrzyżowany Chrystus wcale nie dodaje
produkcji   niczego   specjalnego. Może poza
posmakiem taniej prowokacji (wybaczcie wszyscy
żyjący   exmortis).   Za to na pewno warto
zobaczyć resztę graf Cliforda które naprawdę
trzymają poziom. Demo, doskonałe żeby zobaczyć
jak to było cztery lata temu.

Kolejne “najlepsze z…” to “Entropia” wydana
rok później na kolejnej edycji tego party.
Demo o klasę (klasy?) lepsze od poprzednio
omawianego, pracowało przy nim więcej osób niż
przy “amfie”. To przykład prodki dokładnie w
stylu exmortis, podobny nurt w “Unclean”, ale
“Entropia”   jest bardzo przyjemna. O tak,
świetna grafa Cliforda, szybki kod (na dziś
jest szybki a kiedyś pewnie na miejscu byłoby
określenie    średni,    jaki    ten    postęp
uwsteczniający:) niezłe scenki. Dziś już się
takich   dem nie robi! Wprawdzie większość
efektów    mógłby    dziś   skodować   średnio
zaawansowany koder, ale jest w tym coś, czego
nie ma np. w Wonderze. Tutaj czuje się, że
prodka jest scenowa a nie… to nie jest
wyrzut   po prostu moje scenowe wychowanie
opiera się na starych demach i do tego stylu
jestem przyzwyczajony. Wracając do “Entropii”
jest wiele powodów by to demo zobaczyć a
jednym jest z pewnością grafa Cliforda M.
zamykająca całą produkcję. Demo lepsze, można
zobaczyć jak to się robiło trzy lata temu :).

“Unclean” - najpierw tradycyjne logo exmortis,
potem informacja że demo powstało “in memory
of Ozir”… Nieczysty, to produkcja lepsza od
“Entropii”, przede wszystkim bardziej
robudowana. Więcej 3d animek, trochę efektów
2d i dwie świetne grafy Cliforda M. Wszystko
połączone w jedną bardzo zgrabną całość.
Wielkiego plusa mają u mnie autorzy za okładkę
“Bloody kisses” Nie będę pisał nic więcej
demo słusznie wygrało, mimo iż w konkurencji
było takie demo jak “Sunflower” Pulse’ów.
“Unclean” można oglądać wiele razy i efekt
jest wciąż świetny a “Sunflower” jest świetny,
ale oglądać go trzy czy cztery razy z rzędu
bym nie chciał.

“Father who are in the sky hold thy hand above
me”
“Bond of blood” Bathory

Zaczniemy   od   “Trip into your mind” gdy
pierwszy raz zobaczyłem tę produkcję po prostu
mnie   zahipnotyzowała.   :) Bólem i chlubą
Norferinu jest to że zawsze było i jest ich
właściwie tylko trzech. Nigdy nie było u nich
grafiki rodem z produkcji np. Exmortis. Jednak
ich   dema mają pewien urok, wszystkie są
utrzymane   w podobnym stylu podróży przez
jakieś surrealistyczne miejsca. Wszystko to
jest naprawdę   ok, ale brak jakiś przekazów
na wyższym poziomie. Estetycznie tak, ale… W
każdym   razie   to demo ma coś w rodzaju
klimatu.   Muzyka jest świetnie dobrana do
efektów, 3d nie pamiętam dokładnie, ale Zsacul
używał chyba Clax’a w każdym razie poza tym
drobnym    szczegółem    demko   jest   nieźle
skodowane.

Pierwszy Astrosyn to bardzo ostra konkurencja
w demo compo, zwyciężyli właśnie Norferini z
demem “Technical Impresion”. Jak powiedziałem
pierwsze    trzy   dema   reprezentowały   tak
wyrównany poziom że różnice były minimalne. Ja
głosowałbym trochę inaczej, ale nie ma co
gdybać. To demo jest utrzymane w podobnej
konwencji co “Trip into your mind” czyli
takiej   Norferinowskiej.   :) Nie będę się
rozpisywał   bo prodka fajna, mimo iż imo
najsłabsza w opisywanej tu stawce.

“There is a serpent in every eden”

“Twinlight of gods” Bathory

Na początku było “Born strange” na GP3. Fuse
pokazało to właśnie demo. Bloo pokazał
pazurki, świetny design i styl, styl Fuse.
Inaczej się tego nie da określić. Warto sobie
to demko zobaczyć, wprawdzie filmy są okropnej
jakości i właściwie nic na nich nie widać, ale
całość ogląda się bardzo dobrze. Demko
reprezentujące głębsze treści, zupełnie coś
innego niż prezentacje Norferinów.

Next, “Memento Morii” z tego samego Astrosynu
co “Technical impresion” drugie miejsce
przegrała chyba jednym głosem. Bloo pisze, że
to taki przerywnik w oczekiwaniu na coś
lepszego. W/g mnie to jest jego najlepsza
produkcja, świetne połączenie (ale już chyba o
tym pisałem w jakimś innym artku) efektów z
filmem. Niestety jako że nie mam GUSa nie dane
mi było usłyszeć podkładu muzycznego. Z tego
co wiem demo znacznie przez to traci na
miodności, jest to pozycja “must see” po
prostu mus!

“Channel88″ nie napiszę dużo, demo to warto
zobaczyć. Pokazuje telewizję z tym co ze sobą
niesie i wnosi do naszego świata. Najbardziej
wrył mi się w pamięć obraz gadającego pudełka
proszku do prania :), prodka ze świetnym
klimatem. Poza urywkami filmów mało efektów,
może dlatego to demo nie przypadło mi tak do
gustu jak “MM”. Na pewno warto to zobaczyć.

“The wild cold deep black oceans waves invites
my hungry heart”

“Shores in flames” Bathory

Demo “Black dove” grupy Cappana z The Party
1997, to kolejna prodka warta ściągnięcia i
zobaczenia. Kapitalnie zmontowany film, jeżeli
miałbym porównywać to chyba najbliżej do Fuse.
Rewolucja przemysłowa, przemysł i całościowa
ekspansja ludzkości niszcząca naturę. Na mój
chłopski rozum nie można produkcji odmówić
wydźwięku ekologicznego :), na sam koniec
bardzo sugestywne odliczanie połączone z
pokazywaniem przyrody. Całe demo w odcieniach
szarości, filmy pokazują pracę fabryk,
zniszczenia wojenne lub wielkich ludzi a na
sam koniec wspomniane wcześniej zdjęcia.

“It’s something you can’t fake it’s all within”

“burnin’ leather” Bathory

“Dreams of Destiny” to świetna prodka ze
stajni Suburban. Ostanio wydają tylko
interka a szkoda bo dem pokroju “Dreams…” z
chęcią widzałbym więcej. Co mi się najbradziej
w tym demie podoba? Kod, przede wszystkim
kapitalny engine 3d doskonale zrobiony maper
textury wyglądają tak naturalnie jakby były na
tych obiektach od zawsze a wszystko pływa
nawet na wolniejszych kompach. Sporo fajnych
efektów 2d nic odkrywczego, ale wszystko razem
tworzy dobrą produkcję która mogłaby się stać
przykładem dla wielu ówczesnych prodek.

“A sorcery written in blood whispered by a
witch in the dawn summons the darkness”
“The return of the darkness and evil” Bathory

Francuska Bomb(a) ma w zwyczaju wydawać raczej
nienajgorsze prodki :), wydane już jakiś czas
temu “Groovy” i “State of mind” to prodki
warte zauważenia. Pisze to chyba trochę na
wyrost bo oba dema są przecież całkiem dobrze
znane. Szczególnie “State fo mind”, nie chcę
tu pisać o samych prodkach a raczej o tym jak
zostały zrobione. Oba dema mają po dwie wersje
(a “SoM” trzy) jedna pod dos’a, druga pod
Linuxa (no i pod win32). Właśnie support
Linuxa, jest tym dzięki czemu Bomb jest dość
wysoko w moich prywatnych chartsach.

“one man rode the way”

“one road to Asa bay” Bathory

Nie pisałem tu o demach które wygrywały The
party, ani inne Assembly bo nie takie prodki
lubię. Chciałem zwrócić waszą uwagę na
produkcje które na tą uwagę zasługują, warto
sobie przypomnieć co to znaczy prawdziwy
oldskool!

A na sam koniec parę słów o naszym muzycznym
gościu,   Bathory to grupa black metalowa.
Której załorzycielem i jedynym członkiem był
Quorthon,   ponoć   oryginalny skład zespołu
niczym nie różnił się od tego co każdy band
tego typu mieć musi, ale po nagraniu jednego
utworu “Sacrifice” chłopaki rozeszli się do
domów. Debiut nosił tytuł “Bathory” i jest to
naprawdę   rzecz   głośna,   :)   krótkie ale
nienajgorszy. Wszystko co musi być jest, potem
były “The return” i “Under the sign of black
mark”. Niestety tych albumów nie dane mi było
usłyszeć, następna płytka to “Blood, Fire,
Death” oprócz tradycyjnego niezłego szybkiego
grania jest tu zapowiedź tego co nastąpiło
potem,    kawałek    tytułowy   to   prawdziwe
mistrzostwa. Charakterystyczny growl Quorthona
i   muzyka   przywodząca na myśl wojowniczą
przeszłość skandynawii. Po tym albumie Bathory
realizuje      swoje     największe     dzieło
“Hammerheart”   koncept   album   opowiadający
historie rodem ze skandynawskich sag. Piękne
utwory takie jak “Under the runes”, “Shores in
flames”, “One road to Asa bay” czy “Song to
hall up high” zupełne odejście od stylistyki
black metalu zupełnie słusznie przylgnęło do
tej   muzyki   miano   epic   metal. Po tym,
“Twinlight of Gods” niestety nie słyszałem
poza paroma utworami na “Jubileum” jednak
płyta jest z pewnością warta wysłuchania.
Kolejne wydawnictwa to “Jubileum” składanka
wydana   z okazji dziesięciolecia istnienia
zespołu. Kolejnym ważnym dziełem samotnego
wojownika z pod znaku kozła jest “Blood on
ice” kolejny koncept album. Utworki takie jak
“The lake” po prostu rozbijają człowieka na
części pierwsze. Kolejna wspaniała opowieść w
klimatach fantasy, niektóre kawałki utrzymane
w    konwencji    heavy    i   power   metalu.
Wszystkiego słucha się świetnie i można by o
tym długo pisać. Może jednak starczy na dziś,
nie opierałbym zakładów na tym co tu napisałem
bo jak już kilkakrotnie udowadniano takie
wydawnictwa   jak   “encyklopedia   hardrocka”
potrafią zawieść. Jednego możecie być pewni
Bathory rulez!

chórki:

maneo.

Wywiad z Rts/Addict^VR

admin — Fri, 31 Jul 2009 13:31:56 +0000

Na początek powiedz coś o sobie: dane personalne, jakie były początki Twojego scenowania? Witam wszystkich na łamach najnowszego magazynu dyskowego “Legend” (który ukazuje się regularnie, nie ma delayów i jest po prostu “boski” :) uff . ..) Teraz, troszkę o mnie. Moja przygoda z demosceną zaczęła się na dwa miesiące przed Quast’em 98. Całkiem przypadkowo wpadła mi w cd-rom płytka z magazynu CDA. Oczarowany wspaniałymi demami postanowiłem także wykorzystać komputer do tworzenia “sztuki”, ale nie bardzo wiedziałem, co tak naprawdę mogę robić i co może sprawić mi przyjemność. Zabrałem się za rysowanie, ale szybko stwierdziłem, że brak mi cierpliwości do “maziania” pixelami po ekranie. Którejś niedzieli wybrałem się na giełdę komputerową, na której otrzymałem zupełnie za freeko od jakiegoś scenowca (którego chcę gorąco pozdrowić :) fast trackera 2.06 oraz troszkę modków. Po ich przesłuchaniu zabrałem się za komponowanie (nie mając żadnego pojęcia o muzyce :) i efekt wysłałem do Variata^Android’s Dream. Ku mojemu zdziwieniu Variatowi spodobała się moja “muzyka” i postanowił joinąć mnie do swojej grupki. Kilka miesięcy później trafiłem do Vague Records. Po prawie dwuletniej działalności grupy Android’s Dream Emsi wpadł na pomysł połączenia naszej grupy z bardzo zacną grupką Agravedict. Tak właśnie powstało Addict, gdzie, mam nadzieję, doczekam kresu swojego scenowania :) Skąd pomysł na xywę? I jak brzmi jej rozwinięcie, bo chyba nie każdy je zna? Pomysł na xywę jest wynikiem braku pomysłu na xywę. Po “rozwinięciu” brzmi Ertexess i nie znaczy zupełnie nic, więc nie szukajcie w słownikach :) Co uważasz za swoje największe osiągnięcie jak do tej pory, a co chciałbyś jeszcze osiągnąć? Na scenie poznałem świetnych ludzi, z którymi mam nadzieję będę utrzymywał kontakty jeszcze długo po zakończeniu “kariery scenowej”. Ktoś kiedyś powiedział: “chartsy, pozycje na parties nie mają żadnego znaczenia, bo i tak po latach pamięta się tylko ludzi, a samo scenowanie to tylko zabawa”. Właśnie taki staram się mieć stosunek do sceny, czyli dobra zabawa i friendship na pierwszym miejscu. Co sprawia Ci większą radochę, pisanie chip tunów, multichanneli czy może mp3? Największą radochę sprawia mi jedzenie pringlesów podczas pisania xm’ów Nie ma dla mnie żadnego znaczenia, czy piszę chipa, czy coś większego, tak czy siak świetnie się przy tym bawię. W Twoich ostatnich mp3 pojawia się wokal jakiejś tajemniczej nieznajomej. Kto to jest i jak doszło do waszej współpracy? No właśnie, ten tajemniczy wokal to moja przyjaciółka, która udziela się wokalnie co niedzielę na mszy św. Jeśli chodzi o naszą współpracę to w “zachrystii” jest mini studio i tam się wszystko zaczęło… więcej nie powiem, obejrzyjcie demo “W matni” i sami posłuchajcie jakim to wspaniałym wokalem Ona dysponuje. Skąd czerpiesz inspiracje do swojej muzyki? Masz jakichś szczególnie ulubionych muzyków (nie scenowych)? Inspiracje biorą się z różnych źródeł, często w ogóle nie są związane z muzyką. Zdarza się, że moje inspiracje są wynikiem stresu (toys), zauroczenia dziewczyną (preludium, strzały) etc. Jeśli chodzi o moich ulubionych “nie scenowych muzyków” to na pierwszym miejscu stawiam grupy: Queen i The Commodores. Oczywiście nie ograniczam się do tych dwóch kapel, słucham prawie wszystkiego w zależności od nastroju. A na scenie? Zdradź nam może swoje prywatne chartsy (nie tylko muzyków). koder - MX (po prostu jest najlepszy), Lettique (za time machine ;) muzyk - Scorpik (ptasie trele rulez), Wave (za moduł versions) grafik - Mantra (ciastko rulez), Lazur (wiadomo) Shexbeer (odlotowy ident :) ascii - Podo, Noches editor - Frey demo - Spot intro - Fr08 (mało oryginalny jestem ;) zin - Legend (jest najlepszy) Party które najmilej wspominasz? Zdecydowanie pozytywnie oceniam oba Horizony. Panowała tam świetna atmosfera, był wysoki poziom prac, nie przespałem “demo compo” i ogólnie było miodnie ;) Trzymasz jeszcze na dysku swój pierwszy modek? Jasne. Za jedyne 9.99 można go dostać drogą kropelkową. Jeśli zadzwonisz jeszcze dziś to dostaniesz gratis maść na pryszczycę. Z którego swojego modka jesteś najbardziej zadowolony? Może jest jakiś który darzysz szczególnym sentymentem, albo wiążą się z nim jakieś wspomnienia? Sentymentem zacząłem darzyć “Sny androida” po tym jak otrzymałem bardzo miły telefon od bardzo sympatycznej dziewczyny :) Ostatnio z Vague Records wydaliście wspólny dysk muzyczny “Init”. Planujesz może w najbliższym czasie wypuścić jakiś solowy dysk? Zamierzam wydać nietypowy Chip disc, który będzie powiązany z mini kolekcją fotosów bardzo znanych modelek. Całość będzie bardziej przypominać crazy demo aniżeli msx-disc, ale nie chcę więcej mówić o tej produkcji, żeby nie zapeszyć. Gdy wstajesz rano i spoglądasz w lustro, co widzisz? I see dead people… Jeśli miałbyś popełnić samobójstwo to na jaką metodę zdecydowałbyś się najprędzej? (uzasadnij). Ichaaaaacha… pytania są tendencyjne :). Jeśli miałbym się zabić to rzuciłbym się pod rozpędzony pociąg, trochę to boli, ale jest to bardzo efektowna śmierć. Ok, to teraz pozdrawiaj kogo masz ochotę :) Pozdrawiam wszystkich czytelników najlepszego polskiego magazynu scenowego LEGEND. Dzięki serdeczne za wywiad :) Rozumiem, że pieniądze za wywiad są do odebrania w kasie?

Szkolny konkurs

admin — Fri, 31 Jul 2009 13:29:54 +0000

Zwykły szary dzień; dzień jakich każdy z nas przeżył setki, wstaję szósta rano, powieki okazują się być wykonane z nieznanego nauce pierwiastka o parametrach nie mieszczących się w układzie okresowym. Wszystko we mnie krzyczy “jeszcze nie!”, ziemia usuwa się z pod stóp, dookoła mnie ciemność… Tak to przeważnie wygląda u mnie, tak też było tego dnia. Na szczęście nie wszystko da się przewidzieć i czasami taki “zwykły” szary dzień potrafi nas zaskoczyć. To była chyba jakaś dłuższa przerwa wiem że szłem do szkolnego kibla. Nikt o tym nie pisze i nie mówi głośno, ale dla mnie to jasne jak słońce, że los większości wielkich odkryć - kamieni milowych w nauce, rozstrzygał się w kiblach, latrynach itd. W każdym razie tego dnia wyszedłem stamtąd odmieniony, (zapewne pod wpływem niezaprzeczalnych walorów estetycznych tego miejsca) wpadłem na pomysł. W najgłębszych odmętach mojej jaźni zaczęła kiełkować idea, zaraz pobiegłem do mojego profesora od fizyki. Podzieliłem się z nim moim pomysłem, profesor przyjął to spokojnie. Niemniej sama idea ujęła go i zgodził się zoorganizawać w szkole konkurs… THE IDEA Jakiś czas temu (chyba na gp3) pewna polska grupa wystawiła demko, zaczynało się ono taką sentencją: “nothing happens… unless first a dream”. Pewnie już nie możecie się doczekać co to za idea tak zmobilizowała mnie, wzorowego lenia do tak gwałtownego działania. Musicie jeszcze trochę wytrzymać, jak wiadomo od teorii do realizacji spory kawałek drogi. W każdym razie zaczęły się przygotowania, miałem zrobić plakat, wcześniej udało mi się spłodzić regulamin. Regulamin, ale… chyba już wam powiedziałem o czym jest ten artykuł :). Głównym zadaniem uczestników było napisanie programu, nie takiego zwykłego chodziło o program nietuzinkowy a dokładnie o… demo. Właśnie, każdy miał napisać programik który oficjalnie nazywał się prezentacją graficzną. Takie szkolne democompo, niby konkurs programistyczny, niby wszystko jasne… a jednak w moim mniemaniu ważniejsze od samego konkursu było kto do niego przystąpi. THE WORK Praca, w moim wypadku polegała na skończeniu tego plakatu. Udało się to po jakimś czasie zrealizować. Pech chciał, że miałem wtedy sporo zajęć i sprawa się trochę przeciągnęła. W końcu jednak… w paru miejscach w moim pięknym LO pojawiły się plakaty zwiastujące rychłe nadejście [...] Zacząłem na własną ręke wśród 700 paru ludzi uczęszczających do tej szkoły szukać kogoś kto by wziął udział w tym konkursie. Jak wszyscy jednak wiemy pierwszą cnotą człowieka współczesnego (tu także scenowca i licealisty) jest lenistwo (przesadzam..?) Ciężka sprawa, w każdym razie ten podstawowy wyznacznik dąrzeń części populacji wcale nie zatrzymał mnie w mojej pracy. Przez znajomych znajomych itd. udało mi się znaleźć dwóch do czterech ludzi zainteresowanych. Było jeszcze paru którzy zapewniali że coś zrobią, ale na tym się skończyło. Termin się zbliżał, prace postępowały, na placu boju zostało dwóch. Aż nadszedł… THE SUCCES Powiedzmy, że ten sukces to tak… w cudzysłowie. Dostałem dwie prace, obie na tym samym poziomie. Same druciaki, nawet morfowane, obie prace pisane w c/c++, jedna w zwykłym borlandzie druga w visual’u. Na dziś obie leżą u mnie na dysku i czekają na przejrzenie. O co mi chodzi? Znalazłem dwóch ludzi… wśród 700, o czym to świadczy. Chyba tylko o tym, że scena jest jednak dla wybranych. Tak to jest, że wśród 100 ludzi zainteresowanych komputerami 1 byłby zainteresowany sceną. Teraz powinienem zadać kilka pytań retorycznych w stylu “dlaczego?”. Postaram się jednak tego nie robić. Scena jest tworem niekomercyjnym a ponadto wymaga dużego wkładu pracy. Kodowanie pod asmem jest przeżytkiem i mogę to powiedzieć nawet ja. Scena jest takim asmem w odniesieniu do współczesności, rzeczywistość początku XXI wieku (jak to dumnie brzmi cierpi na bardzo dotkliwą chorobę. Choroba ta to pośpiech, mieć jak najwięcej w jak najkrótszym czasie. Frazesy w rodzaju “nie mam czasu” to już kanon. Wydaje się więc oczywiste, że jeżeli mamy tak mało czasu to nie ma co go marnować na coś z czego nie czerpiemy korzyści materialnych. Wszyscy się gdzieś śpieszą, scenowcy są gatunkiem wymierającym. Nie idzie mi ten artek. Napisałem te parę słów bo jestem ciekaw waszego zdania na temat podobnych imprez. Czy taka forma popularyzacji działalności scenowej jest dobra. Faktem jednak jest, że coraz więcej ludzi opuszcza scenę zanim zdąży na niej zaistnieć. A wartościowych jednostek… mógłbym policzyć na palcach, ale nie mnie oceniać kto jest wartościowy a kto nie. Jedno jest pewne, świeża krew jest potrzebna. maneo.

Re: Sprzętowe Schizy Scenowca

admin — Fri, 31 Jul 2009 13:29:19 +0000

Kiedy wpadł mi w ręce Legend #3, bez zastanowienia [to było odrobinę nieprzemyślane, bo następnego dnia miałem 2 sprawdziany] pogrążyłem się w zaczarowany świat artykułów [ojej, jak się nagle bajkowo zrobiło ;)]. Dlaczego więc piszę…? Ano dlatego, że czytając “Sprzętowe Schizy Scenowca” LordaB, łezka zakręciła mi się w oku, kiedy przypomniałem sobie, jakie to ja “bonanzy” przeżywałem swego czasu… Ale również i niedawno. A więc zacznijmy od początku [nie ma to jak świadome przeciwstawienie się ogólnie przyjętym zasadom składni :)]… No ,może nie od samego początku, bo na początku był chaos, a dopiero potem było w miarę spokojnie. Styczeń roku pańskiego 1998. Postanowiłem upgrade’ować sobie maszynę, a że mamusia sypnęła kasą, więc nie patyczkowałem się. Rozumiecie, ciach, bach i kasa się kończy… No nieważne, zakupiłem p166mmx, 3dfx’a, virge’a 375, 32mb ramu, no i of coz nową płytę [serii TopGun, czy jakoś tak ;)]. Pamiętam, jak dziś: niedziela późnym wieczorem, koleś który mi sprzęt z giełdy przywoził, zawitał wreszcie w moją pieczarę ciemności i przez kilka [nie tak znowu dużo] godzin sklejał wszystko do kupy. Brawo, panie Marku, ruszyło. Potem winda i takie tam sprawy marginalne. Tak koło 24-tej zostałem sam ze sprzętem, a że następnego dnia była szkoła… To sobie posiedziałem do 3:00. No i ładnie pięknie, w czwartek zwis… i kaput. Godzinka przy wnętrznościach… Dobra, padła płyta… Przygoda druga - spalił się dysk. Przygoda kolejna - tydzień przed upływem gwarancji na Voodoo, postanowiłem podkręcić procek. A że jakiś idiota zamontował sobie blokadę mnożnika to podkręciłem całą szynę. Ładnie pięknie, na niecałe 80MHz (procek na 200MHz)… Ale oczywiście ciekawość była silniejsza od zdrowego rozsądku. Postanowiłem podkręcić szynę maxymalnie. Brawo, panie Blade. Voodoo się sfajczyło. Po za tym - padły 2 cd-romy. Na dodatek wydarzyło się coś jeszcze - dość niedawno… Mniej więcej na tydzień przed wakacjami. Siedzę z kumplem, słucham jakichś metalowych mp3-ójek… Pęknięcie… Jakby pękł balonik. I tym oto optymistycznym akcentem, pożegnałem raptem czteroletni monitor. Hmmm… co dalej. Miech temu [dysk ma 20 giga i 2,5 miesiąca] coś tam robię, bach, bach, winda siadła - myślę standard. Ale nie, ktoś mnie tu nie lubi. Instaluję jeszcze raz, bach - zwis. Dobra, chciałem ponowić operację. W czasie poszukiwania partycji bootującej, otrzymałem piękny komunikat o nieprawidłowym dysku. Wrzucam flop startowy, odpalam fdiska. Z dwóch 10 gigowych partycji powstała jedna 20 gigowa i do tego non-dos - nie no, normalnie czary [scalenie - kto ogląda Dragon Balla wie o co chodzi :)]. Nie będę opisywał schiz z Windowsem, bo kiedyś mi się dosłownie sam cały katalog skasował, kiedy prąd wyłączyli. Po systemie została tylko pamiątka w postaci pustego katalogu i 300 mega wolnego miejsca więcej. Jejku, jak my mamy żyć w takim świecie? Najlepiej komentuje to moja starsza “nikomu się nic nie psuje w komputerze, a tobie psuje się dokładnie wszystko”. Jak to mówią, głupim szczęście sprzyja… A więc jestem mądry… jasne. To ostatnie zdanie to wiecie… ku pokrzepieniu serc, kiedy wszystko się sypie. :) Blade/Spiral

Mój przepis na promowanie…

admin — Fri, 31 Jul 2009 13:28:31 +0000

W kilku artiklach w drugim issue Legenda wyczytać można było apele o promowanie “młodych”. Młodych dlatego w cudzysłowie b’coz nie chodzi mi tylko o zdolnych beginnerów, ale także o ludzi, którzy na scenie są od dłuższego już czasu, ale nie poszczęściło im się i ich xywka nie jest tak znana jak by tego chcieli (np. ja :). Postaram się w tym artku zachęcić wszystkich ludzi do promowania nas nieznanych i tych newbies przytłoczonych potęgą xyw wielkich naszej sceny. W tym króciutkim artiklu chciałbym zaprezentować pomysł na jaki wpadłem, parę wieczorów temu… Wielu może pomyśleć iż w tej promocji to chodzi o oddawanie swoich głosów na chartsach na ludzi, o których wiemy, że są dobrzy ale nie mieli okazji wypłynąć na szersze wody. Ma to kilka wad i zalet, jednak największą wadą jest to iż w ogóle nieznany koleś pojawi się na 5th miejscu jako best musician, wiadomo jak poprosi paru qmpla Jednak ja wpadłem na trochę inny pomysł. Czy ktoś pamięta taką rubrykę na czartsach, bodajże w Fatumie, jak best debiut? Moim zdaniem idea jest ciekawa i chyba dość skuteczna (na takich czartach był przecież Sammar) jednak moim zdaniem niezbyt dobrze jest klasyfikować w jednym miejscu codera, muzyka, swappera, ansi-ascii makera itd. Dlatego wpadłem na taki pomysł iż w rubryczkach na czartach mogło by być jeszcze jedno miejsce tzw. Best discovery, czyli na polski najlepsze odkrycie Of coz każdy mógłby zagłosować na jedną osobę i wówczas dużo łatwiej było by wyłonić te trzy osoby, których xywki były by np. na czartsach jako best discovery w kategorii best miuscian. Of coz to, że taka osoba znalazła się na takich czartach wcale nie znaczyłoby, że jest osobą uznawaną za jedną z najlepszych w swej profesji, po prostu to info iż warto by zwrócić na taką osobę chwilę uwagi. W tym miejscy chyba najbardziej zrozumiałe będzie głosowanie przez qmpli b’coz z nami, tymi nieznanymi badź z newbies, jest tak, iż liczba osób, które widziały nasze prodki ogranicza się do nas samych i tej liczby naszych kontakcików, którą posiadamy w naszej ctx zone. Tylko plizka, ludzie, nie przesadzajcie b’coz większa satysfakcja z 5 pkt zdobytych drogą uczciwą niż 135 pkt zdobyte przez nagminny wyzysk qmpli. Dlatego mam nadzieję, że te magi które prowadzą czartsy (Planet chociażby poświęcą choć chwilkę na rozważenie mojej propozycji W sumie to może nam wszystkim się to opłacić i newbies, tym nieodkrytym i tym z plakietką elite, b’coz może poczują powiew strachu przed jakąś nieznaną mu xywką ;) Kończąc chciałbym zaapelować do wydawców zine’ów aby się zastanowili nad moją ideą. W sumie to nikomu nie zaszkodzi, a wielu może pomóc. Może pomóc nam wszystkim, gdyż otworzy nam oczy na wiele xywek, które moglibyśmy przegapić. Luv 2 all! specially for newbies! gorth/independent

Maneo on-line

admin — Fri, 31 Jul 2009 13:27:42 +0000

Witam Was w czwartym numerze Legenda. Tym razem ja także postanowiłem napisać parę słów na otwarcie. Tak się złożyło, że współpracowałem z Legendem już od samego zarania. Jeszcze gdy miał to być zin w całości po angielsku. Wtedy wprawdzie moja pomoc ograniczała się tylko do słownego popierania inicjatywy Variat’a :). Dopiero później Frey poprosił mnie o parę artków do pierwszego numeru. Z trudem spłodziłem te kilka textów. W końcu postanowiłem wesprzeć zin jako stały artykularz i tak zostałem editorem. To tyle tytułem “skąd się tu wziąłem?”. Przy “#” pojawiła się cyfra 4 co oznacza, że Legend przebrnął już przez najtrudniejszy dla zina okres. Cieszę się bardzo, gratuluję Frey’owi i reszcie ludzi udzielających się przy magazynie, nie zapomnę też pogratulować sobie :). Stało się też coś ciekawego, wygląda na to że koło historii zatoczyło pełen obrót. Wszyscy pamiętamy BadNews’a, wydawany najpierw przez The Edge a potem Pulse. Tak też i dziś mamy jednego z najlepszych magów w Polsce, znów mamy Akirę tylko tym razem zamiast Pulse jest Addict. Grupa która ostatnio wiedzie prym na polskiej demoscenie. Mam tylko nadzieję, że znowu nastanie scenowy renesans i o Polsce i Polakach będzie głośno w Europie. (i to nie z racji rolniczych blokad czy podziałów w sferach rządzących) A co w tym numerze? Nareszcie mogę powiedzieć, że code corner rozkwita. Od samego początku najbardziej zależało mi na tym dziale. A to z racji mojej profesji a to z powodu własnych ambicji :). W numerze czwartym z pewnością znalazło się sporo koderskiego stuffu. Niestety nie miałem wglądu do całości materiału jaki będzie tam umieszczony, ale już same artykuły Fenixa/Metachrome^Forbidden Dreams o kodzeniu pod Free bsd mogę z całego serca wam polecić. Mam nadzieję, że następnym razem będzie jeszcze lepiej i jeszcze ciekawiej. Jakiś czas temu podjąłem inicjatywę pisania o książkach. Przyznaję, że jako koder, człowiek zajmujący się literaturą i kulturą jako hobby (że tak powiem :) nie miałem specjalnych podstaw by twierdzić, że moja opinia na temat opisywanych tam rzeczy była coś warta. Dlatego cieszę się, że w zeszłym issue temat ten podjął Akira, człowiek na pewno o wiele bardziej kompetentny w tym zakresie. Korzystając z okazji, chciałbym zakomunikować szerszemu gronu pewną rzecz. Mianowicie pod koniec zeszłego roku razem z Rockenem/APC postanowiłem założyć grupę. Tak oto powstało Legacy, mam nadzieję, że uda się nam zrobić coś sensownego i nie staniemy się kolejną “demogrupą”. :) Jako, że grupka młoda wciąż szukamy utalentowanych memberów. Nie ukrywam, że szczególnie mile widziani są graficy 3d i object makerzy. Czekamy więc na ludzi którzy chcą coś tworzyć z pomysłami. Jeżeli chesz się przyłączyć to wal do któregoś z członków grupy. (więcej informacji w newsach i advertach) Tyle prywaty, :) rozpoczynamy nowy rok, pierwszy rok nowego tysiąclecia. Zobaczymy co przyniesie, Addict Anniversary zapowiada się bardzo dobrze, miejmy nadzieje, że w tym roku i inne zapowiadane zloty dojdą do skutku. Życzę przyjemnej lektury i do zobaczenia w #5. maneo.apc.legacy

Emsi on-line

admin — Fri, 31 Jul 2009 13:25:34 +0000

Jako, że to pierwszy numer Legend’a w nowym roku, a nawet w nowym wieku, to chciałbym na początku tego wstępniaka życzyć Wam wszystkim dużo sukcesów, aby nowy rok/wiek był znacznie lepszy od poprzedniego, żeby było więcej parties w roku i żeby było więcej chwil, kiedy to będziemy dumni z tego, że jesteśmy tutaj razem. Tego oraz wielu innych rzeczy, o których śnicie po nocach, życzę Wam z całego serca, jednak czas już przejść do tego, co chciałbym powiedzieć w czwartym numerze Legenda. A o czym chciałbym napisać w dzisiejszym orędziu? Aaa, już sobie przypomniałem - o wydawaniu samego maga, jakim jest Legend. Ludzie, ile to jest roboty, to się w pale nie mieści!!! Jako współredaktor tegoż zina już coś na ten temat wiem Nie wystarczy napisać jak najwięcej textów, choć wiadomo, że to one stanowią podstawę, bo nie można sobie wyobrazić magazynu bez artów Texty muszą być na tyle ciekawe, by zainteresować czytelników, pobudzić ich do myślenia, a może nawet do czegoś więcej. Ale to jest jeszcze nic! Zebranie sporej ilości textów (choć w dzisiejszych czasach, to też bardzo trudne), to dopiero połowa, bowiem teraz trzeba kombinować z coverem na początku uruchamiania maga, z panelem, z fontami, czcionką, z kursorami… Eh, tego jest tyle. Dobrze, powiedzmy, że mamy panel… ale jak się może okazać nie pasuje on w ogóle do jakichś czynników m-oralno-czasowo-dydaktycznych Akira wspominał o tym, że jeśli zinek wychodzi zimą, to trochę dziwne, żeby panale obfitowały w słoneczko, trawę, kwiatki i takie tam - wiecie. Znalezienie niezajętego (wolnego) grafika, to też ostatnio nie mały problem… Texty oczywiście, to zarazem złoto i zmora dla ludzi tworzących maga. Oczywiście, im ich więcej, tym lepiej, ale trzeba te texty jeszcze odpowiednio sformatować… Jedni piszą w latin2, inni w mazowii, a inni jeszcze dają texty z fontami rodem z XIV wiecznego Tybetu Tutaj też jest sporo roboty… no i te buendy ortograficzne i literuffki. Do tego dochodzi muzyka, jaka w dzisiejszych czasach jest po prostu nieodzowna w zinach scenowych. No, choć tu nie ma takich problemów, ze zrobieniem, poszukaniem muzyków chętnych do zrobienia czegoś, wreszcie z możliwością wybierania! Muzyków ci u nas dostatek i zawsze się znajdzie ten KTOŚ, kto jest gotowy coś zrobić, bądź dużo nie trzeba go prosić ;) Tutaj jest ok. Pozostaje jeszcze kod, który coprawda nie stanowi problemu, jednak sam w sobie ma pewne “przczułki”. A to kursor jest taki, a to scroll inaczej działa na p75, a inaczej na p1000 Och, z tym wszystkim, to jest tyle przebojów, że naprawdę… Często trzeba się ze sobą kontaktować, uzgadniać, dyskutować, proponować, czasem się lekko zaprzec swojej teorii, aż w końcu przychodzi rachunek z ulubionej instytucji wszystkich scenowców - i następuje mała cisza… Na jakieś dwa tygodnie Ujmując puentę w jedno zdanie - zdrowie, pieniadze, dobre stosunki z rodzicami (jeśli sami nie płacimy rachunków z tepsy), koledzy, znajomi, to wszystko idzie na drugi plan, żeby Wam dogodzić… Mam nadzieję, że to doceniacie. W zamian mamy jednak coś, czego nikt nam nie odbierze - satysfakcję! Co prawda spotykałem się już nieraz z zarzutami, że texty są chujowe, że na niskim poziomie itp., ale na szczęście zawsze słyszałem to od osób, których opinia jest dla mnie mało ważna, bo lepiej starać się coś robić, pisać texty na tyle dobrze, na ile jest się w stanie, niż ograniczyć się tylko do krytykowania i zbędnego pierdolenia o tym, że to jest chujowe, a to jeszcze gorsze. Dla tych wszystkich ludzi mam pewną propozcję - załóżcie sobie kącik scenowy w programie: “Nasze Akwarium” i tam wypowiadajcie się na tematy, o których nie macie pojęcia… Nie macie pojęcia, bo praca jest wam obca, a jedyną waszą umiejętnością jest bluzganie… Niestety są pewne potknięcia… zawsze coś się może komuś przydarzyć, można coś przeoczyć itp. Niestety człowiek nie jest istotą doskonałą i zdarza mu się pomylić, ale wydaje mi się, że trzeba to zrozumieć. Tylko, żebyśmy się źle nie zrozumieli, że jeśli mi ktoś powie, że coś było źle, to jest on dla mnie najgorszym ****** na świecie! Nie!!! Tylko szkoda, że wiele osób robi to w tak brzydki sposób. Jeśli chodzi o mnie, to zostałem wychowany na scenie zgodnie z obowiązującym duchem friendshipu i staram się cały czas tą ideę szerzyć, ale zauważyłem, że powoli zaczyna ona odchodzić od powszechnego użytku. Smutne to, ale prawdziwe… Myślę jednak, że nie jest aą tak źle z naszą polską demo-sceną i że może być jeszcze lepiej, ale żeby tak się stało musimy zająć się przede wszystkim sobą, w końcu kim byłby największy i najodważniejszy król bez swoich poddanych? Żeby było dobrze na scenie, musi być dobrze w nas samych. Tym sformułowaniem zakończę swe orędzie… Jeszcze raz tylko życzę Wam wszystkiego NAJ, samych sukcesów na scenie i w życiu prywatnym. Emsi/Addict

Witajcie i… żegnajcie?

admin — Fri, 31 Jul 2009 13:19:55 +0000

Kolejny wstępniak, znowu nikomu nie będzie
chciało się go czytać. Może jeśli napiszę, że
to   już   pewnego rodzaju pożegnanie, ktoś
doczyta do końca. Pożegnanie? Chyba tak…
Choć jeszcze nie jestem pewien. Nie oszukujmy
się, to chyba mój ostatni produktywny numer
Legenda. Czas pokaże. Jest początek lutego, za
3 miesiące matura, za 4 egzaminy wstępne, na
których muszę się całkowicie skupić. Legend #4
wyjdzie pewnie w lutym, na początku marca, #5
w wakacje albo po [a może przed, czas pokaże].
Prawdopodobnie już nigdy nic nie napiszę, ale
tego też nie mogę być pewien… Może nadal
bedę   co-editorem   Legenda. Mam już trochę
dosyć… Chociaż nie… Źle się wyraziłem -
może już czas, abym odszedł na zasłużoną
emeryturę, ustąpił miejsca młodszym - skoro i
tak nic produktywnego [oprócz pisania nudnych
artikli :), no i od czasu do czasu modków] nie
robię. Zawsze chciałem wystawić coś na party -
w muzycznych kompotach będę obecny na
Addict Anniversary - zapraszam do posłuchania.
Czy to już pożegnanie? Chyba raczej tak, trzeba
będzie skupić się na nauce, w końcu na studia
nie przyjmują za ładną buzię. Przez cały ogólniak
towarzyszyła mi scena, czasem więcej, czasem
mniej, to dzięki scenie miałem słabsze oceny
:), to dzięki scenie zarywałem noce. Ale
było warto, tego nie da się cofnąć, nie da się
zapomnieć - ale kto chciałby wymazać z pamięci
najfajniejsze lata młodości. Tu mogłem pokazać
się z dobrej strony, zapracować na swoją
pozycję - i udało się. Przebyłem długą drogę,
odwiedziłem wiele grup - wszystko było warte
zachodu.   Swego   czasu   pomagałem   ludziom
zdobywać   nowe   kontakty, pomagałem grupom
znaleźć nowych ludzi, działałem jako distro
dwóch bardzo dobrych azkerów, supportowałem
magi, zarówno te scenowe jak i te niescenowe,
zawsze starałem się zbierać votki, kilka osób
wprowadziłem na scenę. Mam nadzieję, że w
jakiś sposób pomogłem się jej rozwijać… mam
nadzieję,   że coś wniosłem. Moim ostatnim
większym    projektem   będzie   współudział w
tworzeniu          portalu           Vintage.scene.pl
[http://vintage.scene.pl], niech moje ostatnie
miesiące na scenie zaowocują czymś… Zawsze
lubiłem chwytać w ręce nowe projekty, a potem
patrzeć, jak rosną w oczach, mam nadzieję, że
i   tutaj w czymś pomogę… Ale nie będę więcej
przynudzał. Zapraszam do 4-tego już numeru
mojego [i nie tylko mojego, ale tak miło mi się
o magu wypowiadać :)] dziecka - włożyłem w tego
zina trochę pracy, byłem przy narodzinach,
byłem przy dorastaniu… Mam nadzieję, że będę
to śledził do końca - tyle tylko, że już nie
jako opiekun, ale jako obserwator - miejmy
nadzieję. Uczestniczyłem w tym projekcie od
samego początku, chyba jako jeden z pierwszych
zaoferowałem Freyowi pomoc - waliłem w ciemno,
nie wiedziałem co przyniesie przyszłość, czy
to   ma   sens. Dlaczego tak sentymentalnie
podchodzę do tego wszystkiego. Przez te 4
numery przewinęło się wielu co-editorów. Jednak
tylko Frey, Argasek i moja skromna osoba były
z tym zinem od początku do numeru 4 [nie wiem
czy Argasek będzie w czwórce, w 3 jeszcze był
:)]. To    zbudowało nas trzech i wychowało
tego maga… Może zbyt 3lyciarsko do tego
podchodzę, ale chyba mam prawo nazywać
Legenda swoim dzieckiem. I choć ilość artów w
każdym z numerów była inna, raz większa, raz
mniejsza,    zawsze   w   jakiś   sposób   się
udzieliłem, zawsze moje zdanie liczyło się
przy   produkcji   końcowej.   Z tego jestem
najbardziej zadowolony, bo coś stworzyłem, a
raczej   coś   pomogłem stworzyć - coś, co
przeżyje moje scenowanie - miejmy nadzieję.
Zapraszam więc wszystkich do lektury, jest tu
kilka   moich, wierzę, że ciekawych
artków. A więc “żegnajcie”? Może i tak, może to
moje   ostatnie   słowa   na łamach tego [i w ogóle
któregokolwiek] magazynu - ale było warto. Co
przyniesie   przyszłość?   Nie   wiem… Wiem
natomiast, że scena już na zawsze pozostanie w
mojej pamięci, jako jeden z najpiękniejszych
okresów   mojej   młodości   - ale czas już
odejść… I zachować to, co było — w sobie. Nie
żałuję, gdybym mógł to przeżyć jeszcze raz…
Bardzo   bym   tego   chciał - kilka rzeczy
zrobiłbym inaczej, ale tych wspomnień nie
zamienię   na nic innego. Dziękuję scenie,
dziękuję wszystkim moim kontaktom, dziękuję
Wam… Pierwszy i ostatni raz podpiszę się,
jako były member wszystkich grup, których
byłem członkiem, mam nadzieję, że mi to
wybaczycie - bardzo wiele to dla mnie znaczy.

ps. Na koniec chciałbym pozdrowić A’iszę -
to dzięki Tobie scena tak wiele będzie dla mnie
znaczyła - dziękuję - KOCHAM CIĘ!

Blade [ex. Setherial:)]
/Spiral^Cradle of Darkness^
Vintage

ex. Black Maiden^SeLectiVe^Sentai^Evenflow^
Defect^Wizz.Arts^Metal Militia^Tatanka^
Agravedict^Scream!^Addict^Planet Staff^
Legend Staff^TrackNews writer^Anormal Staff^
Death Staff^Gravestone Staff

Polityczny Wstępniak

admin — Fri, 31 Jul 2009 13:19:09 +0000

Dzień Dobry Państwu. I tak oto zaczyna się ta
niewiarygodna historia z Legendem #4. Magiem,
w którym jeszcze dzień przed wydaniem sypał
się   scroll, tak, że żadne zaklęcia, ani
mikstury nie były w stanie tego zmienić. Ale z
drugiej   strony – jedynym polskim zinem,
pracującym pod kontrolą systemu Windows, co
jest jak najbardziej powodem do dumy. Co
prawda, niedługo może nam się wylać na głowy
również   kisiel,   czy jakoś tak, i wtedy
będziemy musieli wytrzeć czoła z resztek pychy
i dumy, ale póki co — jesteśmy jedyni!

Wystarczy już tego komercyjnego gadania. Cóż
powiedzieć – atmosferka w tym numerku jest
całkiem fajna i mamy nadzieję, że spodoba się
Wam. Szkoda tylko, że te dynie na dole ekranu
nie skaczą w rytm muzyki, ale może w
“piątce”… Po za tym jest niniejszy issue
całkiem wiosenny, szalony, a przy tym
wszystkim troszkę romantyczny. Czyli — dla
każdego coś seks… eee, miłego.

A co mogę obiecać osobiście? Chyba tyle, że do
“piątki” postaram się napisać więcej artów,
spróbuję    podzielić   się   z   Wami   moimi
spostrzeżeniami     dotyczącymi    przyszłości
komputerów i świata w ogóle, czyli trochę
filozofii.   Spróbuję   też poruszyć tematy,
uznawane   ogólnie   jako   tabu. Nie podaję
szczegółów, ale możecie się domyślić. Bardzo
chętnie stworzyłbym również w Legendzie kącik
Hard & Soft, ale nie wiem jeszcze skąd brać
tony   niezbędnego   do   tego celu sprzętu.
Niewykluczone jednak, że taki dział ruszy.

I tak nikt nie czyta wstępniaków, więc nie
będę dłużej przynudzał (jaki skromny, no, no!
- Duch Herbatnika). Jeszcze tylko jedna rada:
kończcie te szkoły, zdajcie matury, dostańcie
się na studia, a potem… Komputery wyrzucamy
przez okna, bierzemy okulary słoneczne,
krótkie spodenki, discmany, prezerwatywy,
cukierki, i co tam kto jeszcze lubi, i hajda
nad jeziora, na panienki, czy gdziekolwiek,
żeby poczuć, że życie jest piękne i żeby
skrócić sobie czas oczekiwania na następny
numer Waszego ulubionego maga.

…ale długaśne zdanie mi wyszło…